Na afloop van het VIP-diner (lees hier waar het allemaal begon) wilden we zaterdagavond met een groep van acht mensen (ik, drie van de meiden, de stagemanager en zijn vriend en nog twee anderen) gaan stappen. Aangezien het inmiddels een uur of een was en taxibusjes op dat tijdstip al lang niet meer rijden, belden we een ‘gewone’ taxi. Taxi’s op afroep kennen ze hier dus ook. Voor de helderheid noemen ze zo een taxi hier een ‘cab’, terwijl de busjes gewoon taxi’s heten. Enfin, de blanke bestuurder van de cab wilde ons niet meenemen. We waren zoals gezegd met z’n achten en in zijn auto (een zevenzitter) mocht hij naast hemzelf maar zes passagiers vervoeren. Voor mij als Nederlander klonk dat logisch, maar de Zuid-Afrikanen waren verbaasd. Normaal schijn je in zo’n cab makkelijk met acht tot tien mensen vervoerd te kunnen worden. De cab na keerde na een korte woordenwisseling tussen de bestuurder en studenten onverrichter zaken huiswaarts.
Lees verder over hoe racisme een rol speelt in de Zuid-Afrikaanse samenleving…

I apologise in my capacity as leader of the NP to the millions who suffered wrenching disruption of forced removals; who suffered the shame of being arrested for pass law offences; who over the decades suffered the indignities and humiliation of racial discrimination.” (F.W. De Klerk)

Lees ook deel 1 en deel 2.

Hoop
Het township Soweto, net onder Johannesburg, was op 16 juni 1976 het decor van massale protesten tegen het apartheidsregime. Deze protesten hielden enkele dagen aan en sloegen daarna over op andere townships. De politie trad wederom hard op en doodde veel demonstranten. Beelden daarvan gingen de hele wereld over. De roep vanuit de internationale gemeenschap om het apartheidsregime af te schaffen werd steeds luider. Veel landen stelden internationale sancties in tegen Zuid-Afrika. Alleen de Verenigde Staten en Groot-Brittanië deden hier niet aan mee, vanwege de grote belangen die die landen hadden in de diamant- en goudhandel. Lees verder… »

“We should not give the Natives any academic education. If we do, who is going to do the manual labour in the community?” (J.N. le Roux, politicus, lid van de Nationale Partij, 1945)

Lees ook deel 1.

Negentiende eeuw
Vanaf 1806 stond de Kaapkolonie onder Brits bewind. De Britten schaften al snel slavenhandel en later slavernij in z’n geheel af. Ook probeerden ze een nieuwe kolonie te stichten ten oosten van de Kaap. Dat verliep echter niet zoals gepland. De Xhosa, de oorspronkelijke bewoners van dat gebied, boden hevig verzet. In totaal vonden er gedurende de negentiende eeuw zo’n tien oorlogen plaats tussen de Britten en de Xhosa. Uiteindelijk lukte het om een gedeelte van het gewilde gebied, Ciskei genoemd, te koloniseren.

Ontevreden boeren
De Nederlandse boeren waren niet blij met de Britse overheersing. Toen de Britten de slavernij afschaften trokken veel boeren weg uit de Kaap om hun eigen koloniën te stichten. Deze boeren, ook wel Voortrekkers genoemd, stichtten de Oranje Vrijstaat (Orange Free State oftewel OFS in het Engels) en de Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR, later Transvaal genoemd). Weerstand kwam vooral van Zulu’s in Natal aan de oostkust. De boeren hadden echter de beschikking over betere wapens en overwonnen de Zulu’s in 1838 tijdens de slag bij Bloedrivier. De Britten grepen de expansie aan om een aantal door boeren bezette gebieden, zoals Natal, te annexeren. De ZAR en OFS werden door de Britten erkend als aparte kolonies. Lees verder… »

• Er zijn verschillende kerken op de campus. Volgens mijn huisgenoot gaan op zondagochtend de meeste studenten naar een kerkdienst. Hij gaat zelf naar een kerk in de nabijgelegen Sharpeville. Misschien zegt je de naam Sharpeville iets. Die plek werd bekend door een geweldadig neergeslagen demonstratie op 21 maart 1960. Zo’n vijfduizend Afrikanen protesteerden daar toen geweldloos tegen het apartheidsregime. De politie vuurde gericht op de demonstranten. In totaal kwamen 69 mensen om, waarvan acht vrouwen en tien kinderen. Het bloedbad in Sharpeville kwam wereldwijd in het nieuws en werd door andere landen fel afgekeurd. De Verenigde naties dreigden als gevolg met sancties tegen het apartheidsregime in Zuid-Afrika.
• De registratie van studenten vindt hier volledig plaats op de universiteit zelf. Duizenden nieuwe eerstejaars komen deze week naar de VUT om zich aan te melden en vooral heel lang in rijen te staan. Universiteitspersoneel en bewakers proberen het geheel in goede banen te leiden. Dat is behoorlijk lastig, want de doorgangen zijn smal en het aantal studenten enorm. Bewakers pronken met hun knuppels, maar ik het nergens uit de hand zien lopen. Het registratiesysteem zit extreem ingewikkeld in elkaar. Als het goed is ben ik inmiddels geregistreerd, maar ik snap er nog steeds niets van.
• Als gevolg van de late registratie ter plekke komt het voor dat opleidingen plotseling ‘vol’ zijn. Studenten wisselen dan in sommige gevallen ter plekke van studie. Ik heb het idee dat het vooral belangrijk is dat ze ‘iets’ kunnen studeren. Op zich een zeer logische redenatie, aangezien een opleiding een zeer positieve invloed kan hebben op hun toekomst.
• Om diefstal tegen te gaan, is er een registratiesysteem voor laptops. Bij de ingang van het universiteitsterrein staan bewakers. Die noteren je naam en het typenummer van de laptop. Bij het verlaten van het terrein wordt gecheckt of naam en laptop bij elkaar horen.