In de collegezaal maakte ik gisteren kennis met drie jongens uit Sharpeville. Sharpeville is een township hier in de buurt waarover ik al eerder schreef en dat bekend is door het bloedbad in 1960. Ze vroegen of plannen had voor de rest van de dag en toen ik antwoordde dat dat niet het geval is vroegen ze me om mee te gaan naar hun woonplaats. Eerst twijfelde ik, want het schijnt er nogal gevaarlijk te zijn. Maar aan de andere kant, ik was in gezelschap van drie locals die er vast voor zouden zorgen dat mij niks gebeuren zou. Lees verder… »

“We should not give the Natives any academic education. If we do, who is going to do the manual labour in the community?” (J.N. le Roux, politicus, lid van de Nationale Partij, 1945)

Lees ook deel 1.

Negentiende eeuw
Vanaf 1806 stond de Kaapkolonie onder Brits bewind. De Britten schaften al snel slavenhandel en later slavernij in z’n geheel af. Ook probeerden ze een nieuwe kolonie te stichten ten oosten van de Kaap. Dat verliep echter niet zoals gepland. De Xhosa, de oorspronkelijke bewoners van dat gebied, boden hevig verzet. In totaal vonden er gedurende de negentiende eeuw zo’n tien oorlogen plaats tussen de Britten en de Xhosa. Uiteindelijk lukte het om een gedeelte van het gewilde gebied, Ciskei genoemd, te koloniseren.

Ontevreden boeren
De Nederlandse boeren waren niet blij met de Britse overheersing. Toen de Britten de slavernij afschaften trokken veel boeren weg uit de Kaap om hun eigen koloniën te stichten. Deze boeren, ook wel Voortrekkers genoemd, stichtten de Oranje Vrijstaat (Orange Free State oftewel OFS in het Engels) en de Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR, later Transvaal genoemd). Weerstand kwam vooral van Zulu’s in Natal aan de oostkust. De boeren hadden echter de beschikking over betere wapens en overwonnen de Zulu’s in 1838 tijdens de slag bij Bloedrivier. De Britten grepen de expansie aan om een aantal door boeren bezette gebieden, zoals Natal, te annexeren. De ZAR en OFS werden door de Britten erkend als aparte kolonies. Lees verder… »

Niet alleen in de grote steden is de WK-koorts losgebarsten. Ook Vaal, de streek waar ik me op dit moment bevind, probeert een graantje mee te pikken.

Langs de doorgaande weg in de buurt van de plaatselijke mall staat groot op een billboard: Kom naar Vaal tijdens het WK. Drie ‘fan parks’ en op rij-afstand van drie WK-stadions. Ik vraag me af of veel toeristen de weg naar plaatsen als Vereeniging, Vanderbijlpark of de nabijgelegen townships zullen vinden. Maar op zich heeft Vaal best wat te bieden. De regionale overheid hoop dan ook op veel bezoek tijdens het wk en zet daar flink op in. Lees verder… »

• Er zijn verschillende kerken op de campus. Volgens mijn huisgenoot gaan op zondagochtend de meeste studenten naar een kerkdienst. Hij gaat zelf naar een kerk in de nabijgelegen Sharpeville. Misschien zegt je de naam Sharpeville iets. Die plek werd bekend door een geweldadig neergeslagen demonstratie op 21 maart 1960. Zo’n vijfduizend Afrikanen protesteerden daar toen geweldloos tegen het apartheidsregime. De politie vuurde gericht op de demonstranten. In totaal kwamen 69 mensen om, waarvan acht vrouwen en tien kinderen. Het bloedbad in Sharpeville kwam wereldwijd in het nieuws en werd door andere landen fel afgekeurd. De Verenigde naties dreigden als gevolg met sancties tegen het apartheidsregime in Zuid-Afrika.
• De registratie van studenten vindt hier volledig plaats op de universiteit zelf. Duizenden nieuwe eerstejaars komen deze week naar de VUT om zich aan te melden en vooral heel lang in rijen te staan. Universiteitspersoneel en bewakers proberen het geheel in goede banen te leiden. Dat is behoorlijk lastig, want de doorgangen zijn smal en het aantal studenten enorm. Bewakers pronken met hun knuppels, maar ik het nergens uit de hand zien lopen. Het registratiesysteem zit extreem ingewikkeld in elkaar. Als het goed is ben ik inmiddels geregistreerd, maar ik snap er nog steeds niets van.
• Als gevolg van de late registratie ter plekke komt het voor dat opleidingen plotseling ‘vol’ zijn. Studenten wisselen dan in sommige gevallen ter plekke van studie. Ik heb het idee dat het vooral belangrijk is dat ze ‘iets’ kunnen studeren. Op zich een zeer logische redenatie, aangezien een opleiding een zeer positieve invloed kan hebben op hun toekomst.
• Om diefstal tegen te gaan, is er een registratiesysteem voor laptops. Bij de ingang van het universiteitsterrein staan bewakers. Die noteren je naam en het typenummer van de laptop. Bij het verlaten van het terrein wordt gecheckt of naam en laptop bij elkaar horen.